ne zaman

nihayet her gün gelip çalıştığım kahvehanede müziğin sesini bana emanet ettiler. sabahları bomboş olan üst katın sesini istediğim gibi açıp kısabiliyorum artık. güzel de bu yağmur ne zaman duracak. ne zaman bitecek bu saçma kış. kışa bile benzemeyen. ben ne zaman odamı toplayacağım. ne zaman yetişkin kıyafetlerim olacak. özenle katlayacağım. ne zaman yemek yapmayı öğreneceğim. ne zaman kendi yemek takımım olacak. hadi takım olmasın. da gene de benim olsun. olsun. bu gün de bu yağmur dursun...