Koç Dexter

Dexter "Tutun Kollarımdan Düşerim Şimdi"yi söylese mesela...
Kocam yemek pişiriyor her gün, hem de nasıl, ben işten eve geliyorum, yarım saat içinde sofra hazırlıyor, mutlu olamıyorum buruluyorum ama ben. Daha doğrusu mutlu olmaktan korkuyorum hemen, çok mutlu olursam bozulur o sonra. Çok gülersem çok ağlarım. Şükür mekanizmasını sürekli yıkayıp yağlamakta fayda var. Çok-şükürlü-bir-kültür bizimkisi malum. Bak yazarken bile korkutuyor. Affet beni çok-şükürlü-kültür, şükranım hep şükürler ediyorum...
Dexter'ı cool buluyorum. Hem sessiz diye hem de şöyle bir halinden anlayan çıksa düzelir belki diye . Dexter'ın düzelebilme ihtimalini seviyorum ben de evet. Düzelince Dexter olmayacağını artık, unutuyorum. Ben bu yanlışı iki kere en köründen yaptım. Hadi ilkinde kördüm, ikincisinde neydim acaba? Gözlüklü, kabarık saçlı ve diş-telli kızın çirkinliklerinden kurtulup merdivenlerden indiği ya da kapıdan girdiği wooooouuuvvvvv sahnesi değil ki Dexter'ın düzelmesi...di mi kızım?
Hafif-yaşam koçu arıyorum. Yapılması gerekenleri hafife almayı, aynı anda beş-altı iş yapılmayı beklerken onları usul usul usulünce sırayla şen şakrak yapabilmeyi ve tabii aynı anda aileyi/kocanın ailesini/arkadaşları/işi/tezi/evi/aşkı/sağlıklı beslenmeyi/düzenli sporu/gündemi vs. takip etme becerisini kazandıracak bir hafif-yaşam koçu. Benim içimden gelen bu yaşamın neresi hafif .....!?! demek. Ama bazısına hafif, ben görüyorum. Görüyorum diyorum size. Araba alsak geçer mi? Geçmez. Hiçbir şey alarak geçmez. Zor, devir zor, şehir zor, para az, yapabileceklerimi gözüme sokup duranlar var, kaçıp gidemezsin, alıştın yapamazsın diyenler var. Zordayım. Koç var mı koç? Günlüğüne 50 kayme, 1-2 saat civarımda olsa yeter.