özlemek

insanın hayatta sevdiklerinin olması öyle güzel ki.. bu hafta sonu bu şehre sevdiklerim gelecek.. hani ortaokulda, lisede yaşama sevinci konulu kompozisyonlar okur, yazardık. ne saçmaydı. bugün nedense anlamlı geldi. "var" diye kendimi öyle mutlu hissettiğim arkadaşlarım var benim. göremesem de, dokunamasam da, var.. bazen anlayamıyorum uzak mesafelerde yaşıyor olmamızı. "ismail cem neden böyle söylemiş ki?" diye sorduğumda ne güzel anlatırdı b...m biliyorum. öyle özlüyorum ki onu dinlemeyi. ne çok şey bilir benim b...m. anlatır bir de tek tek. öğretmen olsun o, tek bana değil hepimize, herkeslere anlatsın. öyle güzel anlattığı için herkes öğrensin. ama bi de uzak olmasın, üst komşumuz olsun. ben bornoz kılıklı bir sabahlıkla çıkıp bi koşu, sorularımı sorup geri döneyim. şimdi "var" diye seviniyorum, "var, ben de tanıyorum, biliyorum" diye seviniyorum. ama doyamıyorum. ya doyamadan "yok" olursam? yazık değil mi?
çok özledim arkadaşlarımı. hep soru sorup, dinlemeyi yahut anlatmayı değil de, mal mal yanlarında oturmayı bi de.